مقاله حاضر بخشی از پژوهشی است که طی آن، ساخت و فرمولاسیون یک چندسازه طبیعی بر مبنای سلولز، پلی اتیلن (PE)، و پلی اتیلن گلیکول (PEG) انجام گرفت. سلولز با دو نوع پلیمر سبک (LDPE) و سنگین (HDPE) با استفاده از دستگاه اختلاط پلیمرها به ترتیب در دو دمای 125 و 145oC مخلوط شد تا خاصیت زیست تخریب پذیری چندسازه حاصل بررسی گردد. بدین منظور، با استفاده از روش استاندارد دفن در خاک، نمونه ها در خاک تدفین و در دوره های زمانی مشخصی، از خاک خارج و توزین شدند. بررسی تغییرات وزنی نمونه های تدفین شده در خاک نشان داد که نمونه ها از یک روند کاهش وزن برخوردار هستند که به معنای تجزیه و فروپاشی نمونه ها در خاک است. بنابراین، چندسازه های پلی اتیلن سبک/سلولز و پلی اتیلن سنگین/سلولز خاصیت زیست تخریب پذیری قابل توجهی را نشان دادند که بسته به هدف از کاربرد چندسازه ها، ممکن است مطلوب یا نامطلوب باشد.

در این مقاله، هدف ما تهیه نانوکامپوزیت مزو پروس سیلیکا/هیدروکسی آپاتیت و بررسی رفتار زیست تخریب پذیری شبکه مزوپروس سیلیکای خالص در حضور فاز هیدروکسی آپاتیت قرار گرفت. سنتز این ماده به روش سل - ژل با پیرسازی در دمای 100oC به مدت 24 ساعت انجام شد. همچنین از یک فعالساز سطح به عنوان قالب استفاده شد. تخلخلها بعد از حذف فعالساز سطح توسط کلسیناسیون در دمای 550oC ایجاد شدند. نتایج حاصل از تحلیل انتقال فوریه فراسرخ، تشکیل گروه های سیلانول و سیلوکسان شبکه مزوپروس سیلیکا و گروه های هیدروکسیل و فسفات مربوط به شبکه هیدروکسی آپاتیت را نشان داد. همچنین نتایج حاصل از میکروسکوپ الکترونی روبشی، میکروسکوپ الکترونی عبوری و طیف سنج تفکیک انرژی نیز شکل گیری کریستالهای هیدروکسی آپاتیت را در درون حفرات مزوپروس تایید کرد. در نهایت رفتار زیستی تخریب پذیری توسط تحلیل پلاسمای کوپل شده القایی و انتقال فوریه فرا سرخ بررسی شد و مشخص شد که فاز هیدروکسی آپاتیت زیست تخریب پذیر در نانوکامپوزیت (با رهایش یون Ca2+ در محیط آبی و افزایش PH) می تواند سبب انحلال شبکه سیلیکا شده و تعداد اکسیژنهای غیر پل زن شبکه سیلیکا را افزایش دهد و رفتار زیست تخریب پذیری آن را بهبود بخشد.

هدف از این مطالعه بررسی تخریب زیستی نانو چندسازه های ساخته شده از پلی وینیل الکل و نانو الیاف سلولزی تحت شرایط کمپوست کنترل شده و ارزیابی کیفیت کمپوست نهائی بود. فیلم های نانو چندسازه بر پایه پلی وینیل الکل با مقادیر 5، 10، 20 و 30 درصد وزنی نانو الیاف سلولزی و با استفاده از نیتروژن مایع، خشک کردن انجمادی و پرس داغ تهیه شدند. نمونه ها به مدت 150 روز در داخل کمپوست تولیدی از پسماندهای آلی شهر کرج دفن شدند. تخریب زیستی نمونه ها بوسیله آزمون های بصری، کاهش وزن، میکروسکوپ الکترونی و طیف سنجی فروسرخ مورد بررسی قرار گرفتند. همچنین اثرات سمیت نمونه های کمپوست بوسیله آزمون رشد گیاه (شاهی و اسفناج) ارزیابی گردید. مطالعه زیست تخریب پذیری فیلم های نانو چندسازه ها در طول کمپوست کردن نشان داد، مقدار تخریب فیلم های نانو چندسازه ها به مقدار نانو الیاف سلولزی بستگی دارد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی نیز نشان داد، با افزایش مقدار نانو الیاف سلولزی مقدار تخریب (خلل و فرج و ترک ) در سطح نمونه ها افزایش یافت. آزمون سمیت با استفاده از رشد گیاه نشان داد که نمونه های کمپوست حاوی پلی وینیل الکل و نانو الیاف سلولزی، اثر بازدارندگی بر رشد هیچ یک از دو گیاه نداشت.

تهیه، شناسایی و بررسی رفتار زیست تخریب پذیری نسل جدید پلی یورتان های پایه آبی زیست تخریب پذیر پخش شونده درآب، با هدف گسترش مواد دوستدار طبیعت، در این پژوهش بررسی شد. این گروه از پلی یورتان های زیست تخریب پذیر، برپایه پلی اُل هایی از منابع تجدیدپذیر مانند روغن کرچک، به همراه پلی اتیلن گلایکول با ترکیبات دی ایزوسیانات مناسب تهیه شدند. در این پژوهش، به ویژه، تاثیرات پلی اتیلن گلایکول بر زیست تخریب پذیری و ویژگی های این بسپارها بررسی شد. بسپارهای تهیه شده با روش های طیف سنجی (HNMR) و فروسرخ تبدیل فوریه (FTIR) مورد شناسایی قرار گرفتند. اندازه گیری ذرات با روش پراکندگی نور دینامیکی (DLS) انجام شد. ویژگی تخریب پذیری نمونه های تهیه شده، با روش های جذب آب، زاویه تماس، تخریب پذیری آب کافتی در محیط بافر فسفات و محلول آنزیم لیپاز و میکروسکوپ نیروی اتمی (AFM) مورد تایید قرار گرفت. نتایج آزمون ها نشان داد که با پیوند اجزاء طبیعی و تخریب پذیر در زنجیر بسپاری و تنظیم ویژگی ها ی آب دوستی و آب کافتی اجزاء نرم، پلی یورتان های مفیدی با ویژگی تخریب پذیری مطلوب می توانند تهیه شوند.

این مطالعه به ارزیابی زیست تخریب پذیر بودن چندسازه ی ساخته شده از آرد ساقه ی گیاه بامبو و پلی لاکتیک اسید با استفاده از آزمون ویژگی های فیزیکی و دوام زیستی می پردازد. از سوی دیگر، تأثیر مقدار و اندازه ی ذرات آرد ساقه ی گیاه بامبو بر ویژگی های فیزیکی و دوام زیستی چندسازه ی ساخته شده، از دیگر اهداف تحقیق حاضر بود. ازاین رو، ابتدا ذرات آرد ساقه ی گیاه بامبو و پلی-لاکتیک اسید در دستگاه اکسترودر دوماردون ناهمسوگرد باهم مخلوط و سپس به روش قالب گیری فشاری تخته های حاصله ساخته شدند. آنگاه نمونه های ساخته شده بر اساس شرایط تدوین شده در استاندارهای ASTM و113 EN-مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج مشخص نمود که با افزایش مقدار و اندازه ذرات آرد بامبو واکشیدگی ضخامت و جذب آب چندسازه به شکل معناداری افزایش می یابد. هم چنین آزمون دوام زیستی چندسازه در برابر قارچ های عامل پوسیدگی نشان داد که با افزایش مقدار آرد بامبو میزان تخریب چندسازه به ویژه در برابر قارچ عامل پوسیدگی قهوه ای به شدت افزایش یافت. این در حالی بود که پلی لاکتیک اسید خالص در برابر قارچ ها دوام بسیار بالایی داشت.

فرضیه: محدودیت اصلی زیست پلیمرها در مقایسه با پلیمرهای پایه نفتی، خواص مکانیکی و فیزیکی ضعیف آنهاست. در سال های اخیر تلاش هایی انجام شده تا با جادادن مناسب نانوذرات در پلیمر این مشکل برطرف شود و با بهبود نسبی خواص فیزیکی و مکانیکی این فیلم ها، محدودیت استفاده از آن ها در صنعت بسته بندی تا حد زیادی از بین برود. هدف پژوهش حاضر، جادادن نانوذرات روی اکسید در فیلم های نانوکامپوزیتی بر پایه زیست پلیمر ژلاتین به منظور بهبود خواص فیزیکی، مکانیکی و گرمایی آن ها بود. روش ها: فیلم های نانوکامپوزیتی بر پایه ژلاتین با افزودن مقادیر مختلف نانوذرات روی اکسید (0، 0. 5، 1. 5 و %3) با روش شناخته شده قالب گیری تهیه شدند. با انجام آزمون های مختلف خواص مختلف فیلم های نانوکامپوزیتی تهیه شده شامل ضخامت، چگالی، تراوایی بخار آب، خواص مکانیکی، درجه شفافیت، ویژگی های رنگی و در نهایت مقدار زیست تخریب پذیری بررسی شد یافته ها: نتایج نشان داد، با افزایش غلظت نانوذرات روی اکسید استحکام کششی زیست فیلم افزایش و ازیاد طول تا پارگی کاهش یافت. نتایج آزمون های فیزیکی نشان داد، با افزایش غلظت نانوذرات تراوایی به بخار آب از 0. 76 به 0. 48 کاهش یافت. جاددادن نانوذرات روی اکسید بر شفافیت زیست فیلم موثر بوده و شفافیت با افزایش غلظت نانوذرات کاهش یافت. افزودن نانو ذرات به فیلم های برپایه ژلاتین موجب افزایش خواص گرمایی شامل دماهای انتقال شیشه ای (Tg) و ذوب (Tm) شد. همچنین پایداری گرمایی زیست فیلم ها از 533. 38 (در %0. 5 نانوذرات) به 559. 53 درجه سلسیوس (در %1. 5 نانوذرات) افزایش یافت. افزون بر این، نتایج بررسی زیست تخریب پذیری در خاک و نور نشان داد، با افزایش غلظت نانوذرات، زیست تخریب پذیری فیلم ها کاهش یافت. این نتیجه به دلیل افزودن نانوذرات است که موجب استحکام پیوند قوی تر میان اجزای ترکیب و تاخیر در زیست تخریب پذیری می شود.

یکی از مهمترین مشکلات استفاده از آلیاژهای منیزیم سرعت خوردگی بالای آنها است. به منظور رفع این مشکل روش اصلاح سازی سطحی و پوشش دهی مورد توجه قرار گرفته است. هدف اصلی از تحقیق حاضر اعمال غشاء پلیمری پلی کاپروالکتون/کیتوسان-1 %بغدادیت به روش غوطه وری بر روی آلیاژمنیزیم - آلومینیوم AZ91 آندایز شده به منظور بهبود مقاومت به خوردگی، زیست تخریب پذیری و زیست سازگاری این آلیاژ است. نتایج حاصل از آزمون الکتروشیمیایی نشان دهنده بهبود مقاومت به الکتروشیمیایی وکاهش چگالی جریان الکتروشیمیایی(کاهش 10^3 برابری) آلیاژ منیزیم - آلومینیوم AZ91 آندایز شده در اثر اعمال غشاء پلیمری-سرامیکی است. همچنین اعمال غشاء پلیمری-سرامیکی منجر به افزایش زبری سطح از 0/02 ± 0/329(منیزیم - آلومینیوم AZ91) به 34/0 ± 792/7 میکرومتر شده است. به منظور ارزیابی توانایی تشکیل آپاتیت روی نمونه ها، از آزمون مایع شبیه ساز بدن (بافر فسفات) استفاده شد. نتایج نشان میدهد که تشکیل لایه آپاتیت روی سطح نمونه میتواند به عنوان معیاری از زیست تخریب پذیریدر نظر گرفته شود

در نیم قرن اخیر، در ایران توسعه سرمایه داری در چارچوب اقتصاد متکی به نفت، سبب رکود بخش کشاورزی و رشد سریع شهرها گردید. این رشد سریع شهرنشینی به صورت متعادل صورت نگرفت، بلکه سبب رشد شهرهای بزرگ و مانع رشد شهرهای کوچک و روستاها گردید. و به رغم دگرگونی ها در نظام شهری ایران، سیمای اسکان و استقرار جمعیت و شهرها تصویر مناسبی را به دست نمی دهد. به طور واضح روشن است که گسترش سریع شهرنشینی در ایران به نوبه خود امید به آینده ای بهتر را برای میلیون ها انسان شهرنشین از لحاظ داشتن وضعیت اقتصادی و اجتماعی به یک کابوس بدل کرده است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی سعی بر آن دارد با دیدی علمی و استدلالی به بررسی بازتاب های شهرنشینی نامتعادل در مناطق شهری ایران و تاثیرات این فرایند در بعد فضایی و در نهایت به تاثیرات این روند در شبکه شهری ایران پرداخته شود.نتایج بدست آمده از واکاوی علمی شهرنشینی نامتعادل حاکی از آن است در صورت ادامه این روند در شهرنشینی ایران شاهد توسعه اجتماعی و اقتصادی ناپایدار، از جمله افزایش درآمد نابرابر، ائتلاف منابع، تخریب محیط زیست، ورود آسیب به میراث طبیعی و فرهنگی ایران خواهیم بود.